Punktem wyjścia fabuły jest autentyczna „zima stulecia” z przełomu lat 1978 i 1979. Wówczas ciężkie warunki atmosferyczne unieruchomiły pociągi na wszystkich polskich dworcach. Pasażerowie musieli spędzać sylwestra tam, gdzie utknął ich skład. Filip Bajon umieścił akcję filmu w Koluszkach – komunikacyjnym sercu Polski, w miejscu, gdzie krzyżują się szlaki z południa na północ i ze wschodu na zachód. Tu właśnie wola scenarzysty kazała zgromadzić się reprezentatywnym przedstawicielom polskiego społeczeństwa. Tu, w dworcowej poczekalni, urządzili prowizoryczny bal sylwestrowy. Wśród jego uczestników są dziennikarz, aktor, działacz partyjny, sędzia, reżyser, ambasador. Galeria postaci niczym z „Wesela” Stanisława Wyspiańskiego. Ambicją reżysera było zresztą dać coś w rodzaju współczesnego odpowiednika tego dramatu. Obraz Filipa Bajona nie pozwala się jednoznacznie interpretować. Sam reżyser mówił, że jest to film „z kluczem”. Dla części recenzentów z kolei „Bal...” był groteskową, estetyzującą komedią o Polsce końca lat siedemdziesiątych. Inni dopatrywali się w nim studium społeczeństwa zamkniętego. Jeszcze inni – próby analizy ludzkiego zachowania w sytuacji ekstremalnej.
