Po wojnie grupa ocalałych znajduje porzucony, żółty tramwaj. Wspólnymi siłami stawiają go na tory i ruszają w stronę Budapesztu, a po drodze dołączają do nich kolejni wędrowcy. Podążając za powiększającą się grupą, IstvánSzabó tworzy alegoryczny obraz odbudowującej się wspólnoty – niewielki świat zamknięty w obrębie tramwaju, w którym ścierają się interes jednostki i dobro grupy. Kameralne w scenerii, a rozległe w swym symbolicznym wymiarze „Budapeszteńskie opowieści” stają się opowieścią o społeczeństwie próbującym ułożyć się na nowo po katastrofie.
Alegoryczny charakter filmu pozwala odczytywać go zarówno uniwersalnie, jak i w konkretnym, historycznym kontekście. Sam reżyser określił swój film jako „koncentrat Europy Środkowej [...]. Nie określonych wydarzeń, lecz atmosfery; presji wywieranej na płuca ludzi, którzy dążą do swego celu, pokonują różne przeszkody, walczą z ogniem i wodą”. Ta ponadnarodowa perspektywa przekłada się też na obsadę – obok węgierskich aktorów zobaczymy tu Maję Komorowską i Franciszka Pieczkę.
