„Dywan” Mohsena Makhmalbafa to poetycka opowieść snuta przez samą materię pamięci. Tytułowy, misternie tkany dywan, prany nad brzegiem strumienia przez parę staruszków, ożywa, by opowiedzieć historię młodej kobiety zakochanej w nieznajomym mężczyźnie z klanu. Film krąży wokół klasycznego motywu małżeństwa odwlekanego przez ojca, który piętrzy przeszkody wobec pragnień córki. Z tej prostej fabuły wyrasta jednak przejmująca, pełna tęsknoty ballada, w której miłość, wolność i czas splatają się jak wzory na dywanie.
Film ukazuje niemal mityczną wizję życia nomadów w południowo-wschodnim Iranie. Inspirując się poetyką „Barw granatu” i twórczością Siergieja Paradżanowa, Makhmalbaf rezygnuje tu z ironii na rzecz klarowniejszej, bardziej osobistej formy. Obraz i dźwięk przenikają się w wyjątkowy sposób. Naturalne odgłosy przyrody, śpiew i intensywne kolory budują rytmiczną, hipnotyczną strukturę filmu, w której tęsknota przeobraża się w zmysłowe, wizualne święto.
90%
