W miasteczku na północy Kyushu dochodzi do krwawego zamachu – pewien mężczyzna porywa autobus i zabija jego pasażerów. Z życiem uchodzi tylko kierowca oraz dwójka rodzeństwa – dziewczynka i jej starszy brat. Po tym doświadczeniu ocalałych połączy szczególna więź i pytanie, dlaczego to akurat oni przeżyli. Bezpowrotnie odcięci od dawnego życia, wyruszają razem w głąb wyspy, by odzyskać sprawczość, uwolnić się od poczucia winy, otrząsnąć z żalu. „Eureka” to przejmująca medytacja nad pamięcią, odpowiedzialnością i trudami powrotu do normalności, zbudowana z ciszy filmowa epopeja o tym, jak żyć dalej, kiedy przeszłość nie pozwala o sobie zapomnieć. Shinji Aoyama tworzy coś więcej niż kino posttraumatyczne – zdaje relację z procesu duchowego uzdrowienia. W momencie powstania „Eureka” miała być wręcz rodzajem modlitwy, po niemal trzech dekadach wciąż wybrzmiewa jak medytacyjny psalm o próbie oswojenia traumy. Aoyama jak mało który twórca potrafi nadać temu tematowi transcendentalny wymiar. Kiedyś odbierana także jako duchowy przewodnik wprowadzający w nowe milenium, dziś „Eureka” jest przede wszystkim fascynującym kinem drogi o poszukiwaniu kolorów życia, które wyblakły wraz z nagłą katastrofą.
