W 1990 roku niemal każdy miłośnik gier wideo grał w na GameBoy’u w takie gry, jak: Donkey Kong czy Super Mario Bros. Prawie dwadzieścia lat później, kilku pozytywnych szaleńców wpadło na ciekawy pomysł. Odkurzyło stare Game Boy’e, myśląc o nich w całkiem inny sposób. Potraktowali je nie jak konsole do gry, lecz instrumenty muzyczne, służące za nowatorski i oryginalny sprzęt DJ-ski. Z powodzeniem grają dziś na nim w kameralnych klubach muzycznych w Wielkiej Brytanii, Niemczech, Francji, Szwecji, czy Hiszpanii ku ogromnej uciesze rozemocjonowanej i podekscytowanej widowni. 8-bitowe tony bez wątpienia przywołują miłośnikom gier wspomnienia z przeszłości, ale teraz zmienione zostały w coś zupełnie innego – całkiem innowacyjny rodzaj muzyki, zwany muzyką, czy raczej – jak chcą jej twórcy – kulturą chipową. Film pokazuje nam to ciekawe muzyczne zjawisko i jego artystyczny, a także społeczny kontekst. Widzimy tu również artystów, którzy z zapałem wykonują ten rodzaj muzyki, który staje się coraz bardziej popularny w XXI-wiecznym clubbingowym środowisku. Bogaty w interesujący materiał archiwalny, przeplatany animacjami na żywo film nie jest jednak wyłącznie wynikiem nostalgii za przeszłością. Staje się również filmowym sprzeciwem wobec powszechnego dziś przekonania, że tylko nowoczesna i skomplikowana technologia może uczynić nasze życie lepszym. In the 1990s, everybody was playing Donkey Kong and Super Mario Bros. on their Gameboys. Almost two decades later, some curious minds dusted off the machine to turn it into a musical instrument. And now they're playing in tiny clubs for excited crowds, using their old game console as a turntable. The 8-bit tones recall the sounds of yesteryear, but they have been repackaged into something radically new. In this infectiously enthusiastic documentary, we hear a rapid succession of quotes from the stars of what is now called “chip music”. Together, they tell the inside story of the rise of the music and its significance. It’s not just about a nostalgic longing for their teen years, but it’s also a rebellion against the idea that newer and more complex technology makes life better. It’s precisely because of its limitations that 8-bit creativity can attain such heights. The story is sprinkled with lively animations, hilarious archive footage and, most of all, thrilling music.
