Uniwersalna opowieść o koreańskiej rodzinie z domu, z wielkiej płyty, z wyraźnie zarysowanym kontekstem społecznym. „Gniazdo kolibra” opowiedziane jest z perspektywy wchodzącej w okres dojrzewania Eunhee, dla której, podobnie jak i dla całego kraju, rok 1994 był czasem swoistego przełomu oraz wielkiej niepewności. Kim Bo-ra buduje wyważony obraz rodziny po przejściach, gdzie silna nostalgia do czasów dzieciństwa sąsiaduje ze specyficzną formą absurdu oraz sensualną fakturą kadrów.
[Sławomir Kruk]
