Jako kierowniczka „Projektu Nekrolog” - eksperymentalnej formy etnografii mającej na celu utrwalenie tradycji ginących kultur, Hope Tucker przetwarza codzienne formy narracji. Reżyserka ujmuje w nowe ramy temat odchodzenia – miejsc, ludzi, społeczności, zwyczajów, wzorów kulturowych i stylów życia.
W swojej karierze dokumentowała ona nieczynne fabryki chleba, powalone drzewa-pomniki i znikające zabytki z okresu walki o prawa obywatelskie; pełne dynamizmu cyjanotopie przedstawiające ludzi napromieniowaych w trakcie testów jądrowych i stare instrukcje ręcznego wykonywania sieci rybackich. Telefonem komórkowym nagrała ona ostatnie pozostałe w Finlandii budki telefoniczne, w całości odtworzyła tekst pewnego nagrania video za pomocą spinaczy do papieru, które w Norwegii funkcjonują jako symbol pokojowych metod oporu oraz prześledziła drogę protestu, który doprowadził do zamknięcia jedynej elektrowni jądrowej w Austrii.
Podobnie jak wszystkie nekrologi, dzieła Hope Tucker są wybiórczymi interpretacjami bogatych i złożonych istnień. “Projekt Nekrolog” na nowo określa ramy biografii poprzez ukazanie atrybutów i cech, dzięki którym uczymy się identyfikacji i które stają się wyznacznikami prawdziwego życia.
