W oczach Christophera Morrisa od pierwszej sceny skrywa się niepokój. Jakby spodziewał się, że w każdej chwili znów może rozpętać się piekło. Przez kilkadziesiąt lat obserwował konflikty zbrojne z pierwszej linii frontu. Jego aparat rejestrował śmierć i zniszczenie, a fotografie pomagały światu dostrzec prawdziwe oblicze wojny. Praca przyniosła mu uznanie i sukces, ale miała też swoją cenę. Dziś Morris zmaga się z traumą i zespołem stresu pourazowego, coraz częściej towarzyszy mu również poczucie, że poświęcił życie sprawie, która okazała się przegrana. Jego zdjęcia miały wybudzać z letargu, skłaniać do refleksji i pomagać zrozumieć grozę konfliktów. Tymczasem współczesna, głęboko spolaryzowana Ameryka zdaje się nie wyciągać żadnych wniosków z historii. Morris z rozgoryczeniem obserwuje rzeczywistość, w której granica między wojną a pokojem znów wydaje się niepokojąco cienka. Reżyserów Piotra Małeckiego i Maćka Nabrdalika interesuje jednak inna walka – próba odbudowania więzi z najbliższymi. Na tle spolaryzowanego świata, pełnego konfliktów i podziałów, szczególnego znaczenia nabierają subtelne starania głównego bohatera o poprawę relacji z żoną, córkami i matką. To właśnie w tych niepozornych gestach i trudnych rozmowach kryje się być może najważniejsza próba naprawienia tego, co zostało zniszczone.
