Film Aude Chevalier-Beaumel i Marcelo Barbosy otwiera scena pochówku w bezimiennym grobie kolejnej ofiary transfobii, zbierającej w Brazylii ponure żniwo. W towarzystwie mieszkanek nielegalnego squatu dla bezdomnych osób transpłciowych swoją koleżankę żegna Indianara Siqueira, kontrowersyjna i radykalna działaczka, walcząca o fizyczne wręcz przetrwanie wykluczonej społeczności w czasach, gdy Brazylia skręciła skrajnie na prawo. Usunięta z lewicowej partii PSOL na podstawie poważnych zarzutów, Indianara wciąż jest ikoną ruchu osób transpłciowych, a nawet sektora LGBT w samej PSOL. Kiedy stworzone przez nią schronisko czeka eksmisja, Indianara zbiera siły do ostatniej walki. Jej dokumentalny portret to majstersztyk sztuki filmowej w czystym obserwacyjnym stylu. Widzimy tu Indianarę w burzliwym życiu publiczym i prywatnym – w relacji z mężem. Rzadko kiedy w dokumencie możemy spotkać bohaterki o tak intensywnej ekranowej obecności, jaką z reguły mogą się szczycić jedynie wielkie gwiazdy kina.
