Niewielkie miasteczko na północy Japonii, w prefekturze Aomori. To stąd wywodzi się najbardziej znany model shamisena Tsugaru i styl grania na tradycyjnym instrumencie. Również stąd pochodzi Ito, wycofana dziewczyna, mówiąca z silnym lokalnym akcentem. Życie Ito, podobnie jak wielu innych kobiet z miasteczka, jest związane z muzyką – zarówno jej matka, jak i babka były znane w całym kraju ze swojego wirtuozerskiego talentu. Jednak Ito nie podziela ich zapału do shamisenu. Co prawda potrafi grać, ale nie wydobyła jeszcze z niego swojego własnego dźwięku, nie nawiązała relacji z muzyką. Boi się występów – jej nieśmiałość i akcent przeszkadzają w komunikacji z widownią. Zamiast uparcie kroczyć ścieżką wytyczoną przez rodzinę, Ito decyduje się na pracę w maido-cafe w mieście Aomori, gdzie spotyka jeszcze większych niż ona ekscentryków, równie niepewnych wobec życiowych wyborów.
Satoko Yokohama portretuje miejsce, z którego sama pochodzi. Z ironicznym dystansem, ale i z empatią wobec odmienności, reżyserka widzi w nim źródło wielu sprzeczności. To z jednej strony przepełniona lokalnym kolorytem kolebka tradycji, z drugiej – mieścina, z której młodzi uciekają. Yokohama przedstawia Ito jako poszukiwaczkę, dzięki której poznajemy mniej oczywiste aspekty japońskiej kultury. Burzy stereotyp maido-cafe – lokali, w których głównie męską klientelę obsługują wystylizowane na słodkie lolity, młode dziewczyny. Kreśli portret postaci tkwiącej pomiędzy dwoma skrajnościami – matriarchatem muzycznych powinności i patriarchalną strukturą maido-cafe – główna bohaterka będzie musiała odnaleźć między nimi swoją drogę i własny głos.
[Teskt: Łukasz Mańkowski]
