Joybubbles. Analogowe hakerstwo
Josef Carl Engressia Jr. urodził się w roku 1949, w wieku czterech lat zaczął interesować się telefonami, jako siedmiolatek odkrył, że potrafi wydawać dźwięki pozwalające manipulować systemem telefonicznym, a w roku 1991 postanowił odrzucić dorosłość i prawnie zmienił imię na Joybubbles. Film Rachael J. Morrison to historia niewidomego chłopaka, który najbardziej pragnął kontaktu z ludźmi, a stał się prekursorem phone phreakingu.
Zanim hakerzy usiedli przy komputerach
Phone phreakerzy manipulowali technologią, żeby oszukać system i prowadzić za darmo dalekodystansowe rozmowy telefoniczne. Tworzyli więc coś w rodzaju protohakerskiej subkultury – nie bez kozery w filmie pojawiają się młodzi Steve Jobs i Steve Wozniak, bawiący się blue boxem, urządzeniem naśladującym sygnały używane przez sieć telefoniczną.
Joybubbles nie potrzebował urządzenia – miał słuch absolutny i potrafił gwizdać dokładnie z częstotliwością 2600 Hz, przejmując w ten sposób kontrolę nad siecią. Nie chodziło mu jednak wyłącznie o możliwość darmowych rozmów. Od dziecka funkcjonując w świecie dźwięków, wykorzystywał dźwięki do nawiązania kontaktu z innymi. Tworzył także własne linie telefoniczne, na które ludzie mogli dzwonić, żeby posłuchać jego opowieści. W jednym z wywiadów Rachael J. Morrison mówi o nim jako o prekursorze dzisiejszych podcasterów, który z telefonu zrobił rozgłośnię radiową.
