Jest to opowieść o dwójce ludzi, którzy kochają się, mimo że nie są już w sobie zakochani. A przynajmniej nie tak, jak dawniej. Rosanna i Zeno przeprowadzają się do Rzymu ze względu na pracę.
Mężczyzna przystosowuje się szybko, ale Rosannie jest trudno, zwłaszcza że większość nocy musi spędzać sama (Zeno pracuje jako ochroniarz). Zamiast stawić czoła kryzysowi, małżonkowie wybierają uczuciowy bezwład.
Debiutancki film Leonarda Frosiny robi wrażenie dzięki całkowitemu brakowi osądu nad działaniami bohaterów. To niezwykle ożywcze, zobaczyć na ekranie realistyczny portret dwójki ludzi: ich zmagań z codzienną rutyną, trudnościami finansowymi i powszednią rzeczywistością. Rzeczywistością, która – mimo że daleka od koszmaru – nie przypomina też bynajmniej bajki. Frosina filmuje parę używając licznych zbliżeń, co wiąże widza jeszcze intymniej z opowiadaną historią. Pięknie sfotografowany, znakomicie zagrany i wyreżyserowany pewną ręką, jest to film który zostaje z widzem na długi czas. Stanowi boleśnie szczerą relację ze związku, który po drodze utracił impet. Nieuniknione? Zapewne. Ale może i możliwe do odratowania.
