Surowy lecz poetycki, wybrzmiewający w kluczu szarości traktat o pragnieniu dominacji i przemocy jako sile napędzającej historię. Po wielkiej bitwie wokół rozciąga się apokaliptyczny pejzaż. Wszystko trawi wielki ogień. Na martwym polu łopoczą nic już nie znaczące proporce. Film Sobczyka przedstawia historię jako ciąg powracających plag i nieszczęść, pośród których człowiek, usiłując odnaleźć swoje miejsce, gubi się coraz bardziej i coraz dotkliwiej upada.
