Po kilku latach milczenia na temat aborcji, której doświadczyła jako nastolatka, reżyserka Marta Duran Lozano zbiera anonimowe świadectwa kobiet, które przeżyły podobne historie. Wraz z nastoletnimi dziewczynami, które niedawno same dokonały aborcji, rozpoczyna wspólny proces twórczy, powracając do tych intymnych opowieści, wcielając się w nie i nadając im nowe kształty. Świadectwa różnią się czasem, kontekstem i miejscem: od wsi w latach 70., przez historię dziewczyny sprzed roku, po nielegalną klinikę w latach 2000. Kobiety dzielą czas i przestrzeń, ale łączy je wspólne doświadczenie. Czytanie świadectw otwiera przestrzeń do rozmowy, w której dziewczyny wchodzą w dialog z opowieściami, które - choć anonimowe - mocno rezonują z ich teraźniejszością i łączą się z ich własnymi przeżyciami. Opowieści przenoszą się z papieru na plan filmowy. W różnych inscenizacjach sześć dziewczyn użycza swojego głosu i twarzy fragmentom tych historii. Każda scena staje się oknem na historię jednej kobiety, a wszystkie razem tworzą kolaż przemierzający czas i przestrzeń, by nakreślić zbiorowy portret doświadczenia, które jest jednocześnie tak powszechne i tak niewidzialne. Dziesięć lat po własnej aborcji Marta decyduje się przestać patrzeć wyłącznie zza kamery. Film staje się również jej osobistą podróżą poprzez odkładane na później rozmowy z najlepszą przyjaciółką, byłym partnerem i rodzicami; powrotem do przeszłości, by zrozumieć teraźniejszość.
