Najbardziej wiedeńska z oper Richarda Straussa, twórczo nawiązująca do lekkich i pikantnych dzieł W.A. Mozarta. Pełno tu przebieranek, żartobliwych i niegroźnych pomyłek i oszustw, które mają na celu utarcie nosa zbyt dumnym arystokratom lub zbyt roznamiętnionym podrywaczom. Młodziutki kochanek Marszałkowej otrzyma miłość równie młodej Zofii, a zbyt starzy już na miłość Marszałkowa i Baron Ochs usną się w cień – ona z rezygnacją, on ze wstydem, wystrychnięty na dutka. Reżyser Robert Carsen umieścił akcję w schyłkowym okresie cesarstwa Habsburgów, podkreślając podtekst opery, jakim jest konflikt klasowy na bogatym tle z czerwonego adamaszku.
