„Mój ojciec i Kaddafi” zabiera widzów w surową i pełną refleksji podróż. Jihan próbuje odtworzyć obraz ojca, którego ledwie pamięta, jednocześnie odkrywa burzliwą historię i polityczne dzieje Libii. Jej podróż rozpoczyna się od zacierających się osobistych wspomnień, a prowadzi ją do spotkań z członkami rodziny, współpracownikami i znajomymi ojca oraz do archiwalnych materiałów historycznych.
Kiedy Jihan miała sześć lat, jej ojciec poleciał do Kairu i nigdy nie wrócił. Mansur Rashid Kikhia był ministrem spraw zagranicznych Libii, ambasadorem przy Organizacji Narodów Zjednoczonych oraz prawnikiem zajmującym się prawami człowieka. Po latach pracy w coraz bardziej brutalnym reżimie Kadafiego odszedł z rządu i został liderem pokojowej opozycji. Dla wielu Kikhia był wschodzącą gwiazdą libijskiej polityki, która mogła w przyszłości stanąć na czele kraju. Jednak w 1993 roku zniknął ze swojego hotelu w Egipcie.
Matka Jihan, Baha Al Omary, artystka o silnym charakterze, pochodząca z Syrii i Stanów Zjednoczonych, rozpoczęła poszukiwania męża, wciągając całą rodzinę w międzynarodowy labirynt polityki. Jej dążenie do sprawiedliwości zaprowadziło ją nawet na libijską pustynię, gdzie w środku nocy stanęła twarzą w twarz z Kadafim, by negocjować uwolnienie męża. Jednak dopiero po upadku reżimu, 19 lat później, odnaleziono jego ciało w zamrażarce niedaleko pałacu Kadafiego.
Początkowo Jihan ma nadzieję odkryć prawdę. Z czasem jednak tajemnica przeradza się w ciekawość, która pozwala jej zbliżyć się do ojca i lepiej zrozumieć własną libijską tożsamość. Politykę postrzega nie jako odległy, abstrakcyjny temat, lecz jako doświadczenie, które przenika każdą relację międzyludzką – nawet tę między małą dziewczynką a jej ojcem.