Pogrążeni w marazmie małżonkowie Wit i Dang po dziesięciu latach przyjeżdżają ze Stanów do Bangkoku na pogrzeb krewnego. W hotelu dopada ich jet lag, a bezsenną noc Wit przeczekuje w barze, gdzie poznaje Ploy – młodą dziewczynę, która mogłaby być jego córką. Dang reaguje na to z trudem ukrywanym atakiem zazdrości, atmosfera z minuty na minutę gęstnieje.
Pomiędzy kolejnymi drzemkami cała trójka dryfuje po hotelowym labiryncie, tracąc poczucie czasu i celu. Za ścianą ich pokoju rozgrywa się zaś inna, intymna historia: pokojówka wdaje się w romans z kelnerem. Oniryczny film Pen-eka Ratanaruanga buduje napięcie, rozpuszczając granicę między jawą a snem, zaprasza widzów do kontemplacji zmysłowego doświadczenia, gdy nie wiadomo już, czy coś wydarzyło się naprawdę, czy tylko podsunął to zmęczony umysł.
„Ploy” jest przykładem kina opartego na motywach klasycznych dla twórczości tajskiego reżysera, eksplorującego jego ulubiony wątek zbrodni i winy, które – korzystając z niestabilnego statusu realności – ciągle gubi tropy. Pen-ek pokazuje przy tym osobliwy stan, gdy wraca się do rodzinnego kraju, który nie jest już domem, symbolizowanego przez hotelowe nie-miejsce, gdzie reguły codzienności zostają na jakiś czas zawieszone.
