Lata 30. XX wieku, Zachodnia Australia. Trzy dziewczynki z aborygeńskiej wioski zostają odebrane rodzinom i wywiezione do ośrodka dla dzieci „mieszanej rasy”, w którym mają się przygotować do przyszłej pracy na rzecz białej społeczności. Molly, Daisy i Gracie mają białych ojców, są więc „mieszańcami” – zgodnie z przekonaniem głównego protektora społeczności aborygeńskich, Aubera O. Neville’a dzieci te, dla ich własnego dobra, powinny zostać odizolowane i poddane asymilacji kulturowej. Najstarsza z dziewczynek, Molly, postanawia uciec; zabiera więc młodszą siostrę i kuzynkę w podróż do oddalonej o 1500 mil rodzinnej wioski.
Historia opowiedziana w POLOWANIU NA KRÓLIKI jest oparta na faktach. Siostrom rzeczywiście udało się nie tylko wydostać z ośrodka, ale też wymknąć ścigającym je władzom. Phillip Noyce skupia uwagę właśnie na ucieczce i nieustannej, metaforycznej walce między rdzennymi dziećmi buszu i wysuszonej ziemi a białymi zarządcami, zawsze obcymi, a przekonanymi o własnej wyższości. Ten dualizm odbija się też w wizualności, kolorystyce i warstwie dźwiękowej filmu.
Polityka Neville’a stanowiła oficjalne prawo, które funkcjonowało w niektórych częściach Australii aż do lat 70. Kolejne generacje odbieranych rodzinom dzieci nazwano skradzionymi pokoleniami, a samo działanie władz kraju – ludobójstwem. Twórcy, wierząc w siłę konkretnej historii, niejako oddają swój film okradzionej, rdzennej ludności, szanując jej perspektywę, uznając siłę jej ekspresji i zwracając jej godność.
