Autobiograficzny esej Mateja Bobrika jest układanką, składającą się z rodzinnych fotografii, domowego wideo, rozmów telefonicznych i internetowych oraz surrealistycznych scen, nakręconych na taśmie 8mm. Jesteśmy świadkami codziennego życia reżysera i jego japońskiej dziewczyny Mariko, przysłuchujemy się także licznym rozmowom telefonicznym reżysera z jego samotnie mieszkającą babcią. Ten intymny dokument Bobrik zadedykował swojej zmarłem matce.
