Chociaż tytuł dokumentu Piotra Łazarkiewicza jest jednoznaczny – odnosi się do pseudonimu reżysera Jacka Skalskiego, głównego bohatera filmu – to trudno nie potraktować go także jako metafory. Skała, skupiając się na jednym twórcy, którego życie przerwała przedwczesna śmierć, portretuje zarazem specyficzne środowisko artystycznej opozycji, skupionej wokół działaczy „Solidarności”. Każdy pojedynczy czyn jej członków był jak kropla wody, która drążyła skałę – totalitarny system, by w końcu doprowadzić do jego rozpadu w 1989 roku.
Łazarkiewicz pokazuje ten proces bez patosu, ale nie odbrązawia pomników. Od heroizmu bardziej interesuje go niemoc i zagubienie opozycjonistów w wywalczonej wolności – równie bezwzględnej jak totalitaryzm.
Opracowanie: Artur Zaborski
