Tylko osiemnaście kilometrów od Kremla i Placu Czerwonego jest swałka, czyli rosyjskie wysypisko śmieci. Akcja „Marzenia Julii” rozgrywa się na największym wysypisku śmieci w Europie, które ma wysokość siedemnasto-piętrowego budynku i ponad dwa kilometry długości. Jest to otoczony murem obszar, na teren którego nikt nie może się przedostać – z wyjątkiem śmieciarek, które wjeżdżają i wyjeżdżają z przerażającą regularnością robota. Swałka to „zakazane terytorium”- ogromne, bezkresne. A jednak nie tylko śmieciarki przenikają na ten ogrodzony teren – żyją tu ludzie, jest ich około tysiąca: najuboższa, pozbawiona wszelkich środków do życia grupa społeczna Rosji. Swałka jest ich ostatnim miejscem przeznaczenia, jedynym schronieniem, ostatnim przystankiem przed jedyną ostatnią opcją – śmiercią. Jedenastoletnia Jula, bohaterka filmu, jest jedną z nich. Odgrodzona płotem z betonu od reszty świata, oficjalnie nie istnieje. Jula dorasta w świecie nędzy i rozkładu. Jednak, jak każda dorastająca dziewczynka, Julia marzy, śmieje się i zakochuje, maluje włosy i robi makijaż żeby pięknie wyglądać. Żartuje, słucha muzyki, czyta czasopisma wyciągnięte ze sterty śmieci, aby wiedzieć, co dzieje się w zewnętrznym świecie–świecie, o którym może tylko pomarzyć, na który tylko może spojrzeć z daleka, z ogromnej góry śmieci, która jest jej domem. Piękne i pełne kolorowych świateł miasto kusi z daleka. Światła i reklamy Moskwy, błyszczą, lśnią swoim bogactwem i mrugają bezczelnie do odartych ze wszystkiego mieszkańców wysypiska. Ludzie po tej stronie płotu mogą sobie tylko pomarzyć o normalnym życiu. I marzą. Marzą o szczęściu i normalności, które zdają się wciąż czekać na nich na wyciągnięcie ręki, po drugiej stronie płotu. Jula ma tylko jedno marzenie: wyrwać się z wysypiska.
