Rhayne Vermette, autorka impresyjnego, nakręconego kamerą 16 mm portretu Manitoby, skłania widzów do skupienia uwagi na materialnej naturze filmowego medium. W Ste. Anne, najlepszym kanadyjskim filmie na festiwalu w Toronto, debiutująca w pełnym metrażu Kanadyjka zagrała główną rolę – kobiety powracającej na łono rodziny po kilku latach niewyjaśnionej nieobecności. Jej przyjazd rujnuje spokój brata, który wraz z żoną opiekował się jej porzuconą córką. Opowiadając o życiu matriarchalnej, zatopionej w mitologii społeczności, w której żyłach płynie indiańska krew, Vermette dekonstruuje tradycyjną narrację. Następujące po sobie obrazy układają się raczej w strumień świadomości nieokreślonego bliżej obserwatora niż w fabułę, która jednak w filmie istnieje. Zbierane po drodze tropy, budujące atmosferę niedopowiedzenia, doprowadzą do dramatycznej kulminacji. Film – jak określa go sama reżyserka – jest jej osobistym listem miłosnym do rodzinnych stron. Wystąpili w nim naturszczycy, przyjaciele i rodzina, nadając mu ton dokumentalnej szczerości.
[Agnieszka Szeffel]
67%
