Ekspresjonistyczny film w wyniku zawirowań historii przepadł i był uznany za stracony dla kultury Japonii. Niemal pół wieku później, uboższą o jedną trzecią pierwotnego czasu trwania kopię odnaleziono. Dzieło natychmiast zyskało nieśmiertelność, zarówno w kanonie filmu japońskiego, jak i światowego. Film nie zawiera plansz tekstowych, jednak w latach 20. w Japonii oprócz muzyki na żywo projekcji towarzyszyli benshi – narratorzy, którzy ożywiali filmowy spektakl poprzez deklamację tekstu wraz z elementami onomatopeicznymi. Pełen symboli i alegorii obraz, którego akcja rozgrywa się w zakładzie dla psychicznie chorych, do dziś uderza precyzją zdjęć i dynamiką montażu.
