Tingbjerg. Kopenhaski eksperyment to portret dzielnicy w trakcie przemiany, ale również wnikliwe spojrzenie na współczesną politykę mieszkaniową. Film nie wydaje prostych wyroków, a jego wielogłosowa narracja może wzbudzać ambiwalentne uczucia i prowokować do zweryfikowania nawet najbardziej ugruntowanych poglądów. Pokazuje, że wizja wspólnoty może jednocześnie łączyć i dzielić. Pyta też, czy sąsiedztwo można stworzyć na zamówienie, czy raczej rodzi się ono powoli – z codziennych spotkań, negocjacji, konfliktów i wspólnie spędzanego czasu.
