Cykl filmowy Twarze Ukrainy ukazuje widzom wielokulturową Ukrainę, różnorodne wartości i wyjątkowe umiejętności ludzi z różnych części kraju. Bohaterowie mówią po ukraińsku i w językach swoich wspólnot narodowych. Zachowują tradycje swoich rodzin i celebrują lokalne zwyczaje. Podczas rozmowy z dziennikarzami ukraińskiej telewizji bohaterowie filmu tworzą rękodzieło. Przedmioty, które powstaną, znajdą się na wystawie pierwszego na Ukrainie muzeum kultur mniejszości narodowych, które w najbliższym czasie zostanie otwarte w siedzibie ukraińskiej telewizji publicznej. Kluczowym partnerem w tworzeniu cyklu Twarze Ukrainy jest Centrum Koordynacji Programu dla Mniejszości Narodowych UA:PBC. Na Ukrainie, którą zamieszkują przedstawiciele ponad 130 narodowości (według spisu ludności z 2001 roku), tolerancja musi być uznana za wartość elementarną. Jednak rzeczywistość jest inna; dyskryminacja dotyka między innymi społeczność romską. Mimo upływu czasu problem nie maleje; Romowie nadal napotykają na trudności w uzyskaniu dokumentów czy zatrudnieniu, w edukacji i w życiu codziennym. Obecnie na Ukrainie nie istnieje żaden program państwowy mający na celu poprawę ich życia. Pomimo istnienia państwowego programu na rzecz integracji Romów ze społeczeństwem ukraińskim, nie nastąpiły żadne istotne zmiany. Dowodem jest atak na romską wspólnotę w Kijowie w maju 2020 roku. Negatywne postawy wobec całej społeczności romskiej (nie wobec pojedynczych osób) kształtowały się przez lata i wynikają przede wszystkim z braku informacji. Uprzedzenia można eliminować na różne sposoby, między innymi robiąc reportaże. Filmy dokumentalne pokazują zwykłe życie Romów, opowiadają o ich sukcesach i porażkach, pomagają zobaczyć zwykłych ludzi, którzy kryją się za abstrakcyjnym pojęciem „mniejszości” i dostrzec cechy wspólne dla obu nacji. Pokazywanie takich historii jest niezbędne, by zmienić podejście społeczeństwa. Na film składają się wzruszające historie z życia Romów należących do różnych grup społecznych. Dokument pomaga obalić stereotypy, które od lat funkcjonują wśród Ukraińców i pokazuje, że między ich życiem a życiem Romów nie ma różnicy.
