Ów fabularny film wprowadza widzów w świat wierzeń Maghrebu, które często rodzą się na styku berberyjskiej magii i islamu. Według ich treści dziecko w łonie matki może być uśpione na nieokreślony czas, a następnie zostać zbudzone, by się narodzić. Czarów tych dokonują tamtejsi znachorzy, a mieszkańcy marokańskich wiosek wierzą w ich skuteczność.
Główna bohaterka filmu przyznaje, że już od roku nosi pod sercem trzymiesięczny płód. To tak naprawdę nikogo nie dziwi, ponieważ wynika bezpośrednio z drugiej kwestii podejmowanej przez Kassari: masowej emigracji mężczyzn z berberyjskich regionów Maroka. Wyruszając do pracy w Hiszpanii, pozostawiają swoje żony z obietnicą rychłego powrotu lub wspólnego zamieszkania w Europie. Jeśli tak opuszczone kobiety dowiedzą się o ciąży, muszą zakląć swoje dzieci, by urodzić je po powrocie mężów. Udają się więc do znachora z okolicznego miasteczka, a potem w napięciu oczekują pojawienia się głów ich rodzin. Dzięki takiemu postępowaniu, nawet jeśli dzieci przyjdą na świat wiele miesięcy po wyjeździe mężów ich matek, kobiety nie są uznawane za cudzołożnice.
Swoisty rytuał maskuje więc realny problem berberyjskiej społeczności, jakim jest emigracja zarobkowa, której konieczność niestety często kończy się wygnaniem z kręgu rodzimej kultury.
