Julian trafia do więzienia na Dominikanie, miejsca, które przypomina piekło na ziemi. Poradzić sobie tam można tylko w jeden sposób, szybko zyskując sojuszników. Sposobów na to jest wiele, a bohater wybiera chyba ten najbardziej oryginalny, stając się kimś w rodzaju posłańca. Nie chodzi jednak o narkotykowe transakcje, lecz komunikację ze znajdującym się tuż obok damskim zakładem karnym. A konkretnie z Yanelly, osadzoną tam byłą partnerką jego więziennego „opiekuna”. Ryzykując surowe kary, Julian zaczyna nawiązywać kontakt z kobietą. Jako że dzieli ich spora odległość i więzienne kraty, komunikacja odbywa się bez słów, a za pomocą specyficznego, improwizowanego języka ciała, będącego połączeniem migania i pantomimy. Bohater szybko wychodzi ze swojej roli, bo między tą dwójką zaczyna rodzić się emocjonalna, ale i niebezpieczna więź. W swoim filmie José María Cabral udowadnia, że prawdziwa miłość nie zna granic i często przychodzi w zupełnie niespodziewanym momencie. Więzienie, panujące w nim warunki stanowią jedynie tło dla oryginalnej historii rodzącego się uczucia, opowieści o zazdrości, zemście i tym, że miłość to nie przelewki.
68/100
