Po seansie zapraszamy na spotkanie z reżyserką filmu. Dom spokojnej starości to temat trudny dla filmowców. Nie tylko z powodu wyparcia śmierci i starzenia przez cywilizację zachodu, ale samej trudności ujęcia zagadnienia, związanej z ryzykiem naruszenia granic prywatności, pokusą łatwego moralizatorstwa czy pochwały życia skierowanej do widza siedzącego wygodnie w kinowym fotelu. Życiowa i reżyserska para - Brian M. Cassidy i Melanie Shatzky - przez okres pięciu lat zgromadziła setki godzin materiałów ukazujących ostatnią fazę życia pacjentów amerykańskiego domu opieki. W rezultacie obserwujemy codzienność pensjonariuszy poprzez serię dość luźno zestawionych obrazów: posiłki, przyjmowanie leków, zabiegi pielęgnacyjne (jak cotygodniowa wizyta fryzjerki), praca personelu, widoki zza okna. Obecność reżyserów jest prawie niezauważalna - pozwala oddać ich specyficznie spojrzenie (bliskie fotografii Nan Golding, literaturze J. Coetzeego), ale nie narzuca kierunku interpretacji, jakby nagość zdjęć korespondowała z nagością życia, sprowadzonego do monotonii biologicznego trwania. E.S. Laced with black humor, "The Patron Saints" is an unorthodox documentary about a home for the aged and disabled. By turns lyrical and unsettling, the directors eschew more traditional approaches to the subject, opting for a mesmerizing atmospheric treatment and turning narration over to the home's youngest patient and his candid confessions. "The Patron Saints" will undoubtedly call to mind the work of documentary great Allan King, though the approach here is vastly different. A near-tableau style imbues the film with a sense of stillness, with movement reserved for the bustling staff or the planes and trucks that pass by the isolated home. Just as the patients struggle to comprehend their lives, the documentary is filled with images that create indelible impressions and ask us to make sense of the sometimes incongruous. With masterfully constructed tone and atmosphere, this is a heightened and rewarding cinematic experience.
