Anna zawsze była pewnym siebie i odważnym dzieckiem. Dziś mieszka w Neapolu i jest kobietą „leniwą”, która dwadzieścia lat temu przestała dostrzegać to, co naprawdę dzieje się w jej rodzinie. Woli nie zajmować żadnego stanowiska i żyje w zawieszeniu między Dobrem a Złem. Z miłości do trójki dzieci i do rodziny pozwoliła, by jej życie zaczęło powoli gasnąć i doprowadziła do tego, że sama uważa siebie za nic nie wartą. Jej życie jest tak szare, że nie widzi już żadnych kolorów, mimo że w pracy – jest “suflerką” w studiu telewizyjnym – jest doceniana i szanowana, co napełnia ją dumą. Anna posiada wrodzoną zdolność pomagania innym, ale nie potrafi wykorzystać tych umiejętności w stosunku do siebie samej. Nigdy nie znajduje ani słów ani okazji, by sobie pomóc. Kiedy w końcu po latach udaje się jej uzyskać stałą umowę o pracę, powoli zacznie się proces oswobodzenia z ciążącej sytuacji. Podobnie zachowa się wobec męża, od którego uda się jej w końcu uwolnić. Od tego dnia zacznie stawiać czoła lękom towarzyszącym jej przez te wszystkie lata, jak na przykład strachowi przez wyjściem na balkon z widokiem na morze... Anna wie, że to właśnie morze jest jej wyrocznią. Jest jedyną rzeczą nieskażoną jeszcze szarością jej spojrzenia.
