Realizacja filmu „Zagłada ziemiaństwa polskiego", sfinansowanego z prywatnych środków polskiego emigranta wywodzącego się z przedwojennej klasy ziemiańskiej, zbiegła się z 70. rocznicą upamiętnienia zbrodni na historycznych polskich elitach, tj. wprowadzeniu w 1944 roku stalinowskiego dekretu PKWN o tzw. reformie rolnej. Dokument filmowy ukazuje, w syntetyczny sposób, zarówno proces niszczenia państwa polskiego w czasach II wojny oraz PRL, jak i zapaść III RP po zapoczątkowanej w 1989 roku transformacji ustrojowej. Adresatem przekazu jest głównie młody widz, dla którego nie powinno być tajemnicą, dlaczego po rozbiorze Polski przez Hitlera i Stalina w roku 1939 ziemiaństwo na zachodzie kraju i kresach wschodnich zostało skazane na zagładę, i dlaczego po roku 1944 zagłada ziemiaństwa była kontynuowana we wszystkich częściach kraju – stanowiło ono bowiem przeszkodę w podporządkowaniu Narodu wrogim mocarstwom i obcej ideologii.
Zamysłem autorów filmu jest uświadomienie współczesnemu widzowi, jak bezwzględny był to proces zagłady, wpleciony w losy dziesiątek tysięcy polskich rodzin począwszy od 1939 roku, kiedy to do zaplanowanego niszczenia historycznych polskich elit przystąpili zarówno okupanci niemieccy, jak i sowieccy, oraz jaką szczególną rolę w niszczeniu polskiego ziemiaństwa odegrał Stalin wraz z komunistami. Ponad 350 000 osób zostało pozbawionych dachu nad głową i środków do życia, zagarniętych zostało 17 000 majątków ziemskich, z tego na terenach w powojennych granicach Polski 11 500, obejmujących 4,5 mln hektarów. Na kresach wschodnich, poza obecnymi granicami Polski, pozostało około 5 500 majątków obejmujących 2 mln hektarów.
W filmie nawiązuje się do genezy klasy ziemiańskiej, której korzenie sięgają czasów średniowiecza, w których panujący władca nadawał ziemię swoim poddanym w zamian za służbę rycerską lub publiczną. Nim ukształtowały się inne warstwy społeczne, przez wiele wieków ziemiaństwo stanowiło ostoję naszej państwowości i kultury, a podczas zaborów pielęgnowało ideę walki o niepodległość i
