„Zghostowany” nie jest horrorem. Chyba że weźmiemy pod uwagę przerażające wybory fryzjerskie głównego bohatera, Claya. Ten, w kryzysie wieku średniego, najpierw niezgrabnie przycina sobie w pierwszych scenach grzywkę, a potem rozjaśnia włosy.
Clay jest niespecjalnie utalentowanym fotografem, który jest chwilowo bez pracy i ukrywa przed żoną problemy finansowe oraz kiełkującą depresję. Kiedy ukochana wyjeżdża, Clay, coraz bardziej zdesperowany i przerażony rzeczywistością, usiłuje jakoś poskładać swoje życie do kupy. Zupełnym przypadkiem wpada na irytującego, namolnego Whita - niespełnionego aktora, który podobnie jak Clay nie bardzo wie, co ze sobą począć. Do tego skrywa sekret i zafunduje wam przewrotkę fabularną, która was zadziwi. Mimo zwrotu akcji, w dziwacznym (bo gdyby nie przypadek na pewno by się nie zaprzyjaźnili) duecie Clay i Whit postanawiają rozwiązać problemy Claya i oczywiście narobić kolejnych.
Film Claya Tatuma (zbieżność imion nieprzypadkowa, ponieważ wciela się też w głównego bohatera i napisał scenariusz do spółki z Whitmere Thomasem, który gra Whita) to podszyte smutkiem i ironią kino niezależne, od którego robi się ciepło na sercu. I też trochę ciężko. Żaden z bohaterów nie jest tu tytanem inteligencji: uzbrojeni w marzenia próbują po prostu znaleźć swoje miejsce w świecie, ale nie starcza im ani talentu, ani determinacji. Konfrontacja z rzeczywistością jest bolesna. Ich relacja, początkowo zawiązywana raczej z konieczności niż potrzeby serca, szybko zamienia się w przyjaźń, która poruszy czułe, rzadko strojone struny w duszy największych brutali. Nie dlatego że jest ckliwa, ale dlatego, że powstaje z konieczność i łączy dwóch wyrzutków.
Nie liczcie w czasie seansu „Zghostowanego” na jump scare’y. Zamiast tego przygotujcie się na zrealizowane z czarnym humorem, dziwne i niespieszne kino, w którym bohaterowie głównie rozmawiają, ale robią to tak, że gwarantują widzowi, że blisko dwie godziny seansu miną mu błyskawicznie. A przy okazji przypomną, za co kochacie amerykańskie kino niezależne.
