Kolorowe rozwinięcie tak samo zatytułowanej krótkometrażówki autora z 2016 roku, a zarazem trzecia pełnometrażowa animacja nowego mistrza tej formy. Wcześniejsze, Psychonauci, zapomniane dzieci (2015) oraz Wojny jednorożców (2022) również doceniliśmy na naszym festiwalu. Tym razem, sięgając po kilka kostiumów fantastycznych, takich jak dystopia, horror czy przypowieść, reżyser opowiada o świecie, w którym bohaterowie być może są nieświadomymi aktorami okrutnej fikcji, symulacji rzeczywistości, z której muszą się wyzwolić. Nie jest to temat nowy w sztuce, także filmowej; wystarczy przywołać niezapomniane Brazil (1985) Terry’ego Gilliama czy Truman Show (1998) Petera Weira. Mieszanka dramatu, czarnej komedii, opowieści obyczajowej o kryzysie tożsamości szczególnie mocno oddziałuje właśnie w animacji, zmuszając widzów do porzucenia wyobrażeń na temat ograniczeń tego medium. Vázquez nadal jest wierny swojemu stylowi, ale robi kolejny, duży krok w (nie)znane.
