Czuła i delikatna opowieść o tym, co się dzieje, gdy oddaje się kontrolę nad własną historią osobie, która pragnie być dostrzeżona i zaakceptowana taką, jaka jest. W magicznym miasteczku Tepoztlán w Meksyku piętnastoletnia Karla zabiera widownię w podróż przez własną tożsamość, proces poznawania siebie i dorastania. Film „Dzieciaki” odwraca do góry nogami schemat opowieści o tranzycji i dorastaniu. Reżyserka Kani Lapuerta pozwala bohaterce Karli Bañuelos przekształcić film w rodzaj filmowego pamiętnika. Radosny i odkrywczy efekt jest zwieńczeniem ośmiu lat zaufania i budowania więzi między Karlą a reżyserką, które przełamują konwencjonalny podział na „dokumentalistkę” i „bohaterkę”, współtworząc film jako jego równoprawne autorki. Wspierana przez przyjaciół i rodziców - parę byłych punków - Karla decyduje się na prawną tranzycję, ale wciąż musi mierzyć się z uprzedzeniami konserwatywnego społeczeństwa w małym, odizolowanym miasteczku. Zapytana, co chciałaby, żeby widzowie pomyśleli, oglądając film, Karla odpowiada, że po prostu chce, żeby się śmiali. Jeśli potraktować to jako miarę sukcesu, film „Dzieciaki” odnosi go w pełni.
Dokument udowadnia pilną potrzebę opowiadania queerowych i transpłciowych historii o poznawaniu siebie i odkrywaniu własnej tożsamości w każdym wieku.
