Drugi z zaledwie trzech filmów Weira opartych na jego własnym pomyśle i scenariuszu (kolejnym będzie dopiero Zielona karta w 1990 roku). Hydraulik to dowcipny i niepokojący zarazem home invasion thriller, w którym w uporządkowane życie pary z klasy średniej wdziera się znienacka żywioł nieokrzesania i magnetyzmu, jaki reprezentuje tytułowy naprawiacz rur i spłuczek.
Fani twórczości Romana Polańskiego bez trudu odnajdą w postaci Maxa (Ivar Kants) echa Noża w wodzie (1961) i Lokatora (1976). Umorusany, włochaty fachowiec upiera się, by przeprowadzić naprawę rur w mieszkaniu wyrafinowanej Jill (Judy Morris) i Briana (Robert Coleby), który co prawda studiuje antropologię, ale nie domyśla się, że do jego domu wtargnął właśnie nieprzeciętny ludzki okaz, ktoś, kogo ignorować nie wolno.
Gra, jaka zaczyna się toczyć między Jill a Maxem, ma podłoże klasowe, ekonomiczne i erotyczne, a Weir udowadnia, że nie potrzebuje zdumiewających plenerów outbacku czy Wiszącej Skały, by zbudować atmosferę grozy i tajemnicy. Hydraulik niemal nie opuszcza czterech ścian małżeńskiego gniazdka, a mimo to budzi grozę, bawi i prowokuje – po seansie zastanowicie się dwa razy nad wejściem do własnej łazienki!
