Film Yuzô Asahary prezentuje zupełnie inne podejście do kina samurajskiego niż to, do którego widzowie przywykli dzięki filmom m.in. Akiry Kurosawy. Zamiast spektakularnych pojedynków na katany czy srogich spojrzeń bezlitosnych panów feudalnych, z łatwością skazujących poddanych na śmierć, zobaczymy od kuchni życie japońskich wojowników w XVIII wieku. I to dosłownie. Ród samurajski Funaki z prowincji Kaga (obecnie prefektura Ishikawa) służy swemu panu feudalnemu nie za pomocą szabli, ale kuchennego noża. I choć ich kuchnia jest bardzo ceniona, są raczej pogardzani jako „gotujący samuraje”. Młody, uwielbiający szermierkę sukcesor rodu, Yasunobu, nie może pogodzić się z tym stanem rzeczy i nie wykazuje zainteresowania gotowaniem. Co więcej, ojciec aranżuje mu małżeństwo z Haru, posiadaczką niezwykle wyrafinowanego podniebienia i wielkiego talentu kulinarnego, ale także i niewyparzonego języka, który już raz stał się przyczyną jej rozwodu.
