Wszelkie podobieństwo do prawdziwych zdarzeń jest przypadkowe – zaznacza Iuli Gerbase, podkreślając, że pracę nad Różową chmurą rozpoczęła już w 2017 roku. Brazylijska reżyserka najwyraźniej potrafi więc przewidywać przyszłość. W jej klaustrofobicznym dramacie science fiction, który zainteresowałby pewnie samego Lema, tytułowe zjawisko z dnia na dzień zmienia świat. Obawiający się o swoje życie ludzie miesiącami nie mogą wyjść z mieszkań ani nawet z piekarni, dokąd wyskoczyli przecież tylko na chwilę. Giovana i Yago, para na jedną noc, też nie planowali wspólnej przyszłości – w gruncie rzeczy chyba się nawet nie lubią. Przedłużająca się wciąż kwarantanna i odbijające się na ich twarzach, znienawidzone pastelowe obłoki nie pozostawiają im jednak wyboru. Z coraz większym trudem łapiąc oddech przy szczelnie zamkniętych oknach, pozostaje im tylko bawić się w dom – i w miłość – obserwując z góry opustoszałe ulice. I powtarzać, każdego dnia nieco ciszej, że może wszystko zmieni się zimą.
