Lata 20. XX w. Huzur Biswambhar Roy, spadkobierca starego, niegdyś prześwietnego ziemiańskiego rodu, starzeje się wraz ze swoim pałacem. Pałac stoi nad rzeką, wokół rozciąga się płaski, opustoszały krajobraz. Poznajemy przeszłość Roya – jego wielkie zamiłowanie do muzyki, miłość do żony i syna. Z fortuny przodków niewiele zostało, a jedyne, co może zrobić dumny szlachcic, to podtrzymywać złudzenie wielkości. Kiedy obok pałacu nowoczesne domostwo buduje syn lichwiarza, a po drogach, którymi jeszcze niedawno jeżdżono na koniu lub na słoniu, suną samochody, Roy zaczyna rozumieć, że znany mu świat odchodzi w cień. Rodzinna tragedia przypieczętowuje jego los. Ray w Salonie muzycznym w ambiwalentny sposób przedstawia konflikt starego i nowego – oddaje hołd „szlachectwu krwi”, będącemu gwarantem trwania piękna i tradycji, ale wskazuje też na archaiczność ziemiaństwa, z jego butą, bezmyślną gonitwą za prestiżem i życiem ponad stan. To film nasycony intensywną muzyką, a jednocześnie emanujący pustką i ciszą. Świat Roya jest światem utraty.
[Karolina Kosińska]
