Niektórzy ludzie mają w życiu pecha. Po prostu urodzili się pod nieszczęśliwą gwiazdą. Tak też jest w przypadku Sary (Merce Pons), kobiety w średnim wieku, której los nie rozpieszcza. Nie dość, że ledwo wiąże koniec z końcem, gdyż szef w pracy jej nie płaci i zmusza do prostytuowania się, to jeszcze opiekuje się schorowanym i złośliwym ojcem (Carlos Lasarte). Na dodatek utyka na jedną nogę i całkowicie utraciła wiarę w sens istnienia. Stara się postępować słusznie, wypełniać wszystkie obowiązki, ale świat wciąż rzuca jej kłody pod nogi. Jest niczym współczesny Hiob, z mniejszą wiarą. Wszystko w tej historii jest pozorne i na pokaz, religijność, moralność, relacje rodzinne i zawodowe. Główna bohaterka kieruje się dewizą: „Czego oczy nie widzą, tego sercu nie żal”, dzięki czemu jeszcze może funkcjonować. Ostatecznym ciosem jest nakaz eksmisji, jednak Sara walczy do końca. Wtedy w jej życiu pojawia się sympatyczny profesor filozofii (Hans Richter), któremu wynajmuje pokój. Sprawia, że znów jest szczęśliwa, ale czy na długo? Film ten jest dedykowany widzom cierpliwym i o mocnych nerwach, którzy lubują się w powoli rozwijanej narracji i malowniczych kadrach z Katalonii.
