Akcja filmu dzieje się na obszarze Hongkongu, Chin, Singapuru i Malezji od 1901 r. do II wojny światowej. Muraoka Iheiji ma za zadanie szpiegowanie Rosjan, do czego wykorzystuje prostytutkę Tome, żeby uzyskać od niej informacje. Jest zszokowany, kiedy zostaje ona zabrana przez policję i później znaleziona martwa. Kiedy wraca do Hongkongu, dowiaduje się, że jego znajomy odnalazł swoja ukochaną Shiho pracującą jako prostytutkę w Singapurze i odkupił ją. Film był nominowany do Złotej Palmy. Jest to jedno z niewielu przedstawień w japońskim kinie japońskiego wykorzystywania „comfort women”. Tym eufemistycznym terminem określano kobiety zmuszane do świadczenia usług seksualnych w japońskich, wojskowych domach publicznych w Azji Południowo-Wschodniej i na Pacyfiku podczas II wojny światowej. Reżyser już wcześniej zajął się tym tematem w dokumencie Karayuki-san (1973). Imamura Shohei uważany jest za jednego z najważniejszych i najbardziej rozpoznawalnych twórców filmowych w historii japońskiego kina. Jest jedynym japońskim reżyserem, który zdobył dwie Złote Palmy na MFF w Cannes.
