Film o Wielkim Głodzie na Ukrainie w latach 1932-1933.
Byli dziećmi, kiedy im rodzicom odebrano wszystko. W filmie traktuje się nie tylko o wydarzeniach związanych z Wielkim Głodem na Ukrainie w latach 1932-33. O brytyjskim dziennikarzu Garecie Jonesie, prawda którego o tragedii Ukraińców nie była usłyszana na Zachodzie. O obojętności rządów wielu krajów w stosunku do obcej biedy. O tym, jak ukraińscy chłopi znowu stają się gospodarzami na swojej ziemi… Tylko żywe oraz żywi mają szansę na zmartwychwstanie.
Niesamowite historie ludzi, którzy przeżyli Wielki Głód na Ukrainie w latach 1932-33. Współrozmówcy Serhija Bukowskiego odkrywają się, dzielą się wspomnieniami, płaczą, ale również się śmieją, po raz kolejny przerażają się od tego, co przeżyli, ale też śpiewają. Zdumiewa nie tylko to, co oni opowiadają, ale i w jaki sposób to robią. Soczysty język, który ku zdziwieniu mało został poddany rusyfikacji, smaczne wyrazy gwarowe, z których toczy się autentyczność, żarty, zdrowa samoironia oraz jakaś niesamowita szlachetność w głosie, stylu rozmowy. Ci skromni ludzie, którzy cicho mówią, nie biją siebie w pierś i nie krzyczą o tym, że są ofiarami, zostawiają najbardziej mocne wrażenie od filmu Bukowskiego.
