Jia Zhang-ke i Walter Salles mają podobne podejście do kina. W 1998 roku obaj pokazali światu filmy, które uczyniły z nich głównych przedstawicieli kina autorskiego. „Xiao Wu” i „Dworzec Nadziei” były filmowane w prawdziwych lokalizacjach i oba przedstawiają ludzi próbujących przeżyć brutalność codzienności w czasach wielkich zmian. „Chciałem poprzez film pokazać ich godność” – mówi Jia Zhang-ke na początku filmu Waltera Sallesa. Salles towarzyszy chińskiemu reżyserowi w jego powrocie do miejsc, w których dorastał i w których kręcił swoje pierwsze filmy. Zaczyna się podwójna podróż w czasie. Gdy Jia spaceruje po ulicach Xiao Wu z kolegą aktorem, oboje konstatują, że wszystkie bary karaoke z ich młodości odeszły w niepamięć. Z kolei podróżujący teatr z filmu „Platforma” stracił dach. Film dokumentalny Sallesa pokazuje radykalne zmiany, jakie zaszły w Kraju Środka, w miejscach, w których swoje filmy kręcił jeden z najwybitniejszych reżyserów naszych czasów.
