Architektura słynnego Maison à Bordeaux, wybudowanego w 1998 roku według projektu Koolhaasa pokazana z perspektywy gospodyni Guadalupe Acedo i innych osób zajmujących się codziennym utrzymaniem willi. Niezwykłość budynku opiera się przede wszystkim na specyficznej funkcji determinującej jego strukturę: dom powstał dla niepełnosprawnego w wyniku wypadku francuskiego wydawcy, ojca reżyserki. Z myślą o jego ograniczeniach ruchowych w bryłę domu wpisana została otwarta winda-platforma, na której mógł pomieścić się wózek inwalidzki i biurko, umożliwiająca płynne przemieszczanie się pomiędzy trzema poziomami willi. Wertykalny ruch odbywa się wzdłuż osi dziewięciometrowej biblioteki, łączącej kondygnacje i umożliwia, według opisu architekta, dostęp do „książek, dzieł sztuki i piwniczki z winami”. To koolhaasowska interpretacja „maszyny do mieszkania”, której sercem jest mechanizm w ruchu. Jednocześnie stał się on wyraźnym znakiem obecności, a może nawet bardziej nieobecności właściciela, gdy ten trzy lata po ukończeniu willi zmarł. Film jest pierwszą produkcją duetu Ila Bêka & Louise Lemoine, pracujących razem jako Living Architectures. Perspektywa, którą przyjmują we wszystkich swoich projektach to realne życie i funkcjonowanie ikonicznych budynków, a nie spektakularny obraz, reprodukowany w magazynach architektonicznych. Kwestia utrzymania i zapewniania działania skomplikowanego technicznie domu oraz żartobliwa konwencja spojrzenia od kuchni stanowią punkt wyjścia do dyskusji o życiu architektury i w architekturze. W 2016 wszystkie filmy autorstwa Living Architectures stały się częścią kolekcji nowojorskiej MoMA.
