Para Anglików, państwo Joyce, zwiedzają Neapol próbując naprawić swoje rozpadające się małżeństwo. Luźna adaptacja „Zmarłych” Jamesa Joyce’a ze zbioru opowiadań „Dublińczycy”, pomimo komercyjnej porażki, jest interesującym odpowiednikiem prozy pisarza. Jacques Rivette napisał o filmie: „otwiera on wyłom, poprzez który całe kino musi przejść pod karą śmierci”. Trylogia o samotności, której „Podróż do Włoch” jest ostatnią częścią, stanowiła zapowiedź kina Antonioniego i francuskiej Nowej Fali. Brak wyraźnej linii narracyjnej, przemieszanie elementów dokumentalnych z partiami dialogowymi o zacięciu filozoficznym i epizodyczna konstrukcja stanowiły wyznaczniki nowego stylu. Znakomite kreacje w całej trylogii, w skład której wchodzą również: „Stromboli, ziemia Boga” i „Europa ‘51”, stworzyła ówczesna żona reżysera, Ingrid Bergman.
