Marina Viotti Stanislas de Barbeyrac Laurent Naouri
Opis filmu
Słynna aria ze śmiechem („Wypiłam łyk, powiedzmy: dwa, a mówiąc prawdę, aż do dna”) pochodzi właśnie z operetki „Perichola” Jacques’a Offenbacha („Orfeusz w piekle”, „Zaręczyny przy latarniach”, „Opowieści Hoffmanna”). Ten francuski kompozytor, jeden z twórców gatunku operetkowego, tym razem wybrał sobie miejsce dość egzotyczne na akcję swojego dzieła.
Lima, wiek XVIII. Wicekról Peru zakochuje się w ulicznicy Pericholi, która jednak wcale nie jest skora obdzielić swoimi wdziękami władcę. Kocha ona bowiem bez pamięci wędrownego śpiewaka Piquilla. Problemem jednak jest to, że dziewczyna od kilku dni nic nie jadła, zatem – z głodu i z obwarowaniami! – przyjmuje posadę damy dworu. Wywołuje to lawinę zabawnych zdarzeń, które oczywiście kończą się szczęśliwie.
Rola Peruwianki Pericholi – postaci, która ma swój historyczny pierwowzór – jest bardzo wdzięczna. Nic dziwnego, że śpiewały ją nawet tak legendarne operowe śpiewaczki, jak Anna Moffo czy Teresa Stratas. Mniej wdzięczne jest znaczenie imienia tytułowej bohaterki operetki Offenbacha, które dosłownie można przetłumaczyć jako „kundelka” lub „suka rasy mieszanej”. Poprawność polityczna nie była mocną stroną kompozytora i jego librecistów (zresztą jak i większości twórców XIX wieku). Mimo tych krzywdzących stereotypów stworzyli oni postać barwną, silną i szlachetną.
Przedstawienie „Pericholi”, które obejrzymy, przygotował chyba najlepszy możliwy tandem realizatorski: Marc Minkowski i Laurent Pelly. Ten światowej sławy dyrygent i rozchwytywany reżyser pracują ze sobą od ponad 25 lat, specjalizując się w wystawianiu dzieł Offenbacha („Piękna Helena” czy „Wielka Księżna Gerolstein”). Zostało ono zrealizowane na scenie paryskiego Théâtre des Champs-Elysées (z którego niedawno oglądaliśmy „Życie paryskie” tego kompozytora w inscenizacji kreatora mody Christiana Lacroix).
