Dwa głosy, kobiecy i męski, komentują stare nagrania wideo. Wakacyjne filmy rodzinne z przełomu lat osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych – krzykliwe kolory, troje dzieci, ojciec ukryty za kamerą („można go poznać tylko przez to, co filmował, jak kadrował, czemu poświęcał uwagę”) i pochmurna matka, która zdaje się unikać obiektywu. Później pojawią się także nagrania osobiste, wręcz intymne – ich autorką jest reżyserka filmu i właścicielka kobiecego głosu, Emma Tusell, wcześniej widziana jako dziecko. Z zawodu przede wszystkim montażystka (m.in. znanej z polskich kin „Magical Girl” Carlosa Vermuta), odbywa podróż w przeszłość swojej rodziny poprzez pracę na prywatnym archiwum, analizę, przewijanie, cięcie, i sklejanie na nowo starych taśm. Jej film nie udziela jednak prostych odpowiedzi – jest raczej ciągłym procesem, próbą zrozumienia siebie, ale z myślą o przyszłości, zarówno starych, jak i nowych więzach rodzinnych.
