Napisany w połowie XIX wieku Walden Henry’ego Davida Thoreau postulował, by szukać szczęścia w amerykańskiej głuszy, ale w opublikowanej ponad sto lat później powieści Paula Theroux Wybrzeże Moskitów okazało się, że żadnej głuszy w USA już nie ma – kapitalizm wycisnął ziemię do cna, a szczęścia należy szukać w dżungli Ameryki Południowej.
Allie Fox (Harrison Ford w swojej drugiej roli u Weira) to pełen goryczy wynalazca zionący nienawiścią do współczesnej Ameryki co najmniej tak mocno, jak Travis Bickle pałał nią w Taksówkarzu (nie ma tu niespodzianki: powieść Theroux zaadaptował dla Weira sam Paul Schrader, scenarzysta tamtego majstersztyku). Fox postanawia przenieść się z całą rodziną do południowoamerykańskiej dżungli i tam zbudować swoją małą utopię, cały czas tocząc światopoglądowy spór z religijnym przywódcą nazwiskiem Spellgood (w tej roli Andre Gregory, pamiętny z Mojej kolacji z André i nie mniej uduchowiony niż w filmie Malle’a).
Wybrzeże Moskitów to jedyna porażka kasowa w karierze Weira; dramat przepełniony goryczą i frustracją, stawiający w centrum opowieści nie tyle ciekawego świata mistyka, co zgorzkniałego i gniewnego mizantropa. Mimo to film fascynuje, konstruowana przez Alliego wielka maszyna do produkcji lodu wygląda jak wyjęta z Metropolis Fritza Langa, a na szczególną uwagę zasługuje Butterfly McQueen w roli pani Kennywick (aktorka zasłynęła jako Prissy niemal pięć dekad wcześniej w Przeminęło z wiatrem [1939]).
