Wpisany na listę światowego dziedzictwa kultury UNESCO kompleks Angkor (od sanskryckiego słowa nadara – miasto) był przed rewolucją przemysłową największym miastem na świecie. Tradycja mówi, że założył je w 802 roku władca Dżajawarman II. W szczytowym okresie rozwoju mieszało tu około miliona ludzi. Dziś Angkor kojarzy się przede wszystkim z największą i najbardziej okazałą, wzniesioną z laterytu, świątynią hinduistyczną – Angkor Wat.
Angkor był miejscem licznych prac wykopaliskowych, prowadzonych tu na dużą skalę już od XIX wieku, czyli od momentu wyprawy Henri Mouhota. Niestety również europejscy poszukiwacze skarbów docenili jego unikatowość; oprócz skutków ich wypraw rabunkowych, do zniweczenia badań naukowych w Angkor przyczyniły się rządy Czerwonych Khmerów. Wszystkie prace zostały wówczas wstrzymane, zniszczono także sporą część dokumentacji, a żeby uniemożliwić archeologom dalsze eksploracje, część budowli rozebrano. Do dziś dnia nie udało się odtworzyć kompleksu, który obecnie przypomina ogromne puzzle.
Film Rithy Panha jest jednak nie tylko dokumentem o Angkor, lecz przede wszystkim opowieścią o ludziach żyjących obecnie w tym miejscu. Ludziach, którzy w cieniu monumentalnych zabytków ze wspaniałej przeszłości niepewnie patrzą w przyszłość. Angkor to teraz największa turystyczna atrakcja Kambodży, co roku odwiedzana przez tłumy przybywające z całego świata. Widz poznaje młodego sprzedawcę lokalnych pamiątek, który utrzymuje się właśnie z oprowadzania turystów, ale martwi się swoją przyszłością, bo jest zbyt biedny, by pójść do szkoły. Trudno mu poza tym utrzymać więź duchową z tradycją własnego domu. Przekonujemy się jednak, że Angkor wciąż żyje – w chłodny poranek grupa mnichów medytuje i modli się w świątyni, w której wciąż wyczuwa się obecność bogów.
Reżyser pokazuje przenikanie się bólu i nadziei w miejscu szczególnym – tam, gdzie przeszłość połączona jest z teraźniejszością, gdzie bogowie i ludzie wzajemnie się dopełniają, gdzie wzniosłość sztuki miesza się z banałem zmagań z codziennością.
