Alternatywna wizja końca lat 90.: ulicami Tokio rządzą dwa gangi: nacjonalistyczni Kamikaze i wywodzący się z chińskich emigrantów Baihubang. Na tle walki o wpływy, zamieszek na ulicach i obraźliwych przemów kierowanych w obie strony, rozgrywa się szekspirowska historia miłosna: tym razem po dwóch stronach barykady stoją jednak dwie Julie. Wokół nich przetacza się parada absurdu, barwnych postaci o niezwykłych skłonnościach, karnawał politycznej i estetycznej niepoprawności. Sion Sono i grupa eksperymentalnych artystów Tokyo GAGAGA nakręcili w 1995 roku ponad 150 godzin materiału. Na postprodukcję nie wystarczyło funduszy. Dziś reżyser powraca do projektu, który wówczas był wizją niedalekiej przyszłości, zakorzenioną w aktualnych konfliktach chińsko-japońskich. Miał też być alternatywą dla mainstreamowego i akademickiego kina, głoszącego propagandę sukcesu, w którym wszystko miało być ładne, czyste i wypolerowane. Sono sięga po radykalnie punkowe, surowe kadry, piracko wykorzystuje miejskie plenery, rejestruje spontaniczne dialogi, by stworzyć bardzo brzydki obraz kipiący szczerą, spontaniczną, wyzywającą energią.
