Ten portret amsterdamskiej nastolatki nakręcony na taśmie 35 mm w głębokich kolorach i pięknych, statycznych ujęciach to pierwsza pełnometrażowa realizacja Ramos ujawniająca w pełni możliwości jej dojrzałego filmowego warsztatu.
Charakterystyczny dla późniejszych dzieł reżyserki sposób pracy z bohaterem, obserwowanym uważnie, ale z pewnego dystansu, bez interwencji i bez prekoncepcji,zaowocował tu zaskakującym kierunkiem rozwoju opowieści. Zaskakującym widza przyzwyczajonego do filmowych wypracowań o ciężkim losie dzieci z dysfunkcyjnych rodzin. Bo jedenastoletnia Desi ma w życiu naprawdę niełatwy start. Z dnia na dzień dowiaduje się, gdzie właśnie będzie nocować: u niezbyt wylewnej babci, u niezbyt dojrzałego ojca, czy może u ulubionej przyjaciółki, jeśli jej rodzice na to Desi pozwolą. Matka Desi popełniła samobójstwo niedługo po jej urodzeniu. Jednak – jak słusznie zauważyli krytycy – Ramos unika dramatyzowania i melodramatycznej tonacji. Dramat jest tu raczej sugerowany, obecny w tle i w gęstej, przywodzącej na myśl najlepsze filmy Saury atmosferze. Jednak przede wszystkim _„Desi”_ okaże się filmem o zaskakującej odporności i sile dziecka, które zawiedli dorośli.
