Podczas I wojny światowej kapitan Łazowski, żegnany przez żonę i córkę, która darzy go ogromną miłością, wyrusza na front. Dostaje się do niewoli rosyjskiej a kiedy po wielu dramatycznych przeżyciach przekracza granicę ojczyzny z nadzieją powrotu do domu, ginie trafiony zabłąkaną kulą. W tym samym czasie żona, która straciła nadzieję na jego powrót, wychodzi ponownie za mąż, zaś zrozpaczona tą decyzją córka, uratowana po próbie samobójczej, czuje, iż wizja ojca, którą stale nosiła w sercu, blednie i rozprasza się. Ofiara ojca nie poszła jednak na marne – jego poświęcenie dla kraju, tak jak wielu jemu podobnych, utorowało drogę ku wolnej Polsce.
Film wyróżnia barwnie zarysowane tło historyczne i obyczajowe. Ciekawostką jest fakt, że do jednej z ról zaangażowano Stanisława Ignacego Witkiewicza, który jednak po paru dniach zdjęciowych zrezygnował, zdegustowany specyfiką pracy na planie filmowym.
